Trakteren op het werk

Ik wilde eigenlijk niet trakteren op het werk, maar bedacht me op het laatste moment. Ik dacht aan hoe ik tot nu toe gereageerd heb op het trakteren van collega's. Er stond meestal een kar in de docentenkamer met daarop een aantal taarten en een papier met daarop de melding waarom er taart was en van wie die kwam. Vaak deelden meerdere personen de kosten van de aanschaf van de taarten. Beetje onzinnig, vond ik, dan maak je je er wel erg goedkoop van af. Ik kocht in mijn eentje drie taarten en een bus slagroom bij de Hema, zette alles uitgepakt op een kar, sneed de taarten in stukken en plakte een papier op de kar met de melding dat ik bijna jarig was.
Vlak voordat de kleine pauze begon ging ik alvast in de nog lege docentenkamer zitten. Waar ik vooral benieuwd naar was, was de manier waarop er op de kar gereageerd zou worden en of dat hetzelfde zou zijn als mijn reactie. Mijn reactie is vaak deze: ik zie de traktatie, lees de bijgevoegde melding en de namen van de personen die trakteren en ga dan graven in mijn geheugen. De namen komen mij vaak wel bekend voor, maar ik kan er dan geen gezicht bij bedenken. En dat komt meestal omdat wij nooit met elkaar hebben kennis gemaakt. De afweging die ik dan maak is: ten eerste bepaal ik of ik de traktatie interessant genoeg vind. Is dat niet het geval dan hoef ik er verder geen moeite meer in te stoppen. Is het echter wél het geval dan zijn er twee mogelijkheden: ik pak de traktatie en nuttig deze met het gevaar dat de betreffende persoon wel in de kamer aanwezig is en mij, de hork, de traktatie ziet eten zonder hem of haar te feliciteren. Of ik kom op een later tijdstip terug, meestal net na de pauze als alle docenten weer aan het lesgeven zijn, en grijp dan ongezien mijn kans. Ik kan natuurlijk ook iemand vragen, een persoon waarvan ik zeker weet dat dat niet de jarige is, om mij te vertellen wie de gelukkige is. Maar dan krijg je weer dat imago van de ongeïnteresseerde collega die na ruim een jaar nog niet iedereen bij naam kent, en dan gaan mensen wijzen waar de jarige zich bevindt en wordt er verwacht dat je meteen op de persoon afloopt om hem of haar te feliciteren, terwijl je dat wellicht ook weer niet direct van plan was.

De docentenkamer stroomde gestaag vol en de reacties op de traktatie waren overwegend heel positief ("Ik had nog niet ontbeten", "O, daar had ik net zo'n trek in!") en de hoeveelheid taart slonk snel. Ik zag de rector regelmatig in mijn richting hinten, hoorde mensen zich hardop afvragen wie de jarige wel mocht zijn, maar gelukkig waren er ook een paar bij die direct naar mij toekwamen en mij feliciteerden. Ik zag een gymleraar, waarvan ik toevallig de naam wel kende maar die ik nooit sprak, ongegeneerd een groot stuk taart naar binnen schuiven zonder zich druk te maken over wie de jarige was en waar hij zat. Er kwamen mensen langs die in de slipstream van anderen mij afstandelijk ook nog net gelukwensten. Uiteindelijk heeft meer dan de helft niet de moeite genomen om mij de hand te schudden of te bedanken voor de onverwachte lekkernij. Ik ben daar niet verrast over of rouwig om, al hebben sommige mensen mij toch verbaasd. Je hebt gek genoeg toch een bepaalde verwachting van hoe het zal gaan lopen. Door die verwachting verbaasde het mij dat een aantal naaste collega's helemaal niets deed en ook het ondersteunend personeel, die ik toch zeer regelmatig spreek, helemaal niet reageerde. Verder was het bijzonder dat mensen waarmee je meestal in de pauzes praat niet eens je naam kennen, terwijl je met een paar nota bene in een kennismakingssessie met de rector hebt gezeten!

Het was een leuk project waar ik wel om kan lachen, maar dat bij mij ook wel wat vragen deed rijzen. Hoe komt het dat mensen hun collega's niet allemaal kennen? Is dat omdat iedereen bezig is met zijn eigen afdeling? Is het omdat er teveel personeel is om te leren kennen? Is het desinteresse in de ander, omdat die bij een oninteressante sectie zit of 'maar' ondersteunend personeel is? Heeft het met een vorm van gêne of verlegenheid naar die ander te maken? Heeft men het te druk om met iets anders dan zijn eigen lesstof bezig te zijn? Ik weet het antwoord niet, al kan ik wel zeggen dat ik bij indiensttreding niet ben ingewerkt, niet ben voorgesteld in bijvoorbeeld het personeelsblad en mijn foto niet in het smoelenboek staat (terwijl er wel foto's zijn gemaakt). Het komt er dus op neer dat, áls ik iets wil op dit gebied, ik het allemaal zelf moet regelen. Tja, waar heb ik dat meer gehoord…

Volgend jaar zal ik niet meer werkzaam zijn bij deze werkgever. Weinigen zullen mij missen. Bij mijn nieuwe werkgever ga ik dan ook weer trakteren, want ik ben nu al benieuwd of ik daar hetzelfde zal opmerken. Ik denk het eigenlijk wel…

Plaats een reactie