Zeepkistenrace

Aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80 werd in onze wijk jaarlijks de zeepkistenrace gereden. De Van Kinschotstraat, Sasboutstraat, Van der Goesstraat en de Vallensisstraat begrensden een rechthoekig gebied waarbinnen deze spectaculaire race werd gehouden. Er werd ook een heuse artiest uitgenodigd om één of meer liedjes te zingen. Zo was daar een keer de wereldberoemde zangeres Sandy die haar tophit 'Ik ben verliefd op John Travolta' (herkent u die nog?) ten gehore bracht. Een geweldig sfeervolle aangelegenheid dus.

De race bestond uit twee onderdelen. Eerst een slalomwedstrijd, waarbij de zeepkist eerst naar het einde van de honderd meter lange baan gezigzagd moest worden en de terugweg met een fiets met ongelijke wielen moest worden afgelegd. Als tweede een redelijk lange en uitputtende hindernisbaan over straat en grasveld. Het team dat na beide races het snelst was won de wisselbeker.
Ik heb tweemaal mee gedaan. De eerste maal was ik samen met schoolvriend E van de partij. De deelname werd een grote flop. We hadden een oude skelter opgefrist door er met draadstaal en stof een paar vleugels op te bevestigen waarop ogen waren geschilderd. Dat moest de combinatie stoer en angstaanjagend maken. Nou, dat stoer was er gauw vanaf, want bij de slalom schoot de stuurinrichting los, maar konden we nog wel de heenrit afmaken. De terugrit werd een nog groter debacle, want het bleek verdomde lastig om op een fiets met ongelijke wielen te rijden. De as van het voorwiel zat niet in het midden van het wiel wat ervoor zorgde dat ik eerst wat omhoog ging en niet veel later hard naar beneden bewoog. Hierbij raakte ik om de haverklap met de trapper de grond en kwakte ik met enige regelmaat op de straat. Na een keer of vijf deze onhandigheid getoond te hebben had ik er genoeg van en liep ik met de fiets aan de hand naar de eindstreep. We hadden geen geweldige eindtijd…
De stuurinrichting van onze zeepkist was op ambachtelijke wijze vastgezet. Vanaf elk voorwiel liep een metalen lat naar het midden van de skelter, waar de stuurpen zich bevond. Aan het uiteinde van beide latten zat een rond gat waar de stuurpen doorheen gestoken werd. In de stuurpen zat weer een gat waardoor een lange metalen pen gestoken kon worden om te voorkomen dat stuurpen en latten van elkaar los schoten. Wij hadden echter geen metalen pen, maar een eenvoudig dun metaaldraad. Tja, dat was natuurlijk niet opgewassen tegen de enorme krachten die op het geheel kwamen te drukken tijdens de race. We konden dus onze race niet voortzetten en kwamen niet voor in de eindstand…

Mijn tweede deelname aan de zeepkistenrace was heel anders. Dit keer was mijn beste vriend V mijn medestrijder en dat gaf vooraf al een goed gevoel. V had de vorige twee edities op overtuigende wijze gewonnen. Hij had samen met zijn toenmalige partner L een soepel lopende en stevige zeepkist gefabriceerd en die konden we ook nu weer gebruiken. L kon helaas niet meer meedoen met de zeepkistenrace: hij was te oud. De maximale leeftijd om mee te doen was 12 jaar, L zat daar net boven. Jammer voor L, maar het gaf mij de kans om niet alleen de race te winnen, maar ook de wisselbeker definitief in ontvangst te nemen. Als de beker namelijk driemaal door eenzelfde persoon of team gewonnen werd mocht de persoon of het team de beker houden. Als V dus nogmaals zou winnen zou de beker voor ons zijn. En omdat een team uit twee personen bestond, zouden beide personen een eigen beker ontvangen.
Aldus geschiedde; we wonnen met overmacht. Al hijgend werd ik voor het eerst geïnterviewd. De presentator, in mijn ogen was dat Martin Brozius, de presentator van Ren je Rot, begon: "Gefeliciteerd, was het lastig?". "Ja". "Wat vond je het moeilijkste onderdeel?". "Het douwen". "Het douwe?". "Ja, en de zeephelling". Einde interview.

Ik heb er nooit met L over gesproken, over zijn beker. Maar goed, ik was ook geen vrienden met hem, dat scheelt dan wel weer.
Er wordt overigens nog steeds een zeepkistenrace georganiseerd. Niet meer op dezelfde plek en ook niet door de wijkvereniging. Wel door de basisschool die aan de rand van de rechthoek van toen is gesitueerd. En de race vindt plaats in het nabijgelegen park. Heb ik net opgezocht op internet. Ik denk dat ik een keer ga kijken, het zal vast niet zo'n topfeest zijn als toen…

 

Plaats een reactie