Communiceren is een kunst

De afgelopen week ging er een aantal dingen niet helemaal goed. Dat had alles te maken met het begrip ‘communicatie’. Ondanks dat de mens van alle wezens op aarde en ver daarbuiten (denk ik, hoop ik) het best in staat is om duidelijk aan te geven wat er bedoeld wordt, aan de hand is of staat te gebeuren, betekent dit niet dat van deze vaardigheid ook goed gebruik gemaakt wordt. Drie voorbeelden van niet of slecht communiceren.

Apk-keuring

De jaarlijkse keuring stond weer voor de deur. Ik dacht slim te zijn en via de website een afspraak te maken. Ik vertelde in het Opmerkingen-veld van het invulformulier dat de bedieningsknop voor de waarschuwingslichten kapot was en vervangen moest worden als dat de keuring kon beïnvloeden. Zo compleet mogelijke info, zodat er niets fout kon gaan. Kom ik op de bewuste dag mijn auto brengen, vertelt de medewerker dat de keuring niet kan doorgaan. Het vervangen van de knop betekende dat er een hele unit vervangen moest worden en men dacht dat dat te duur zou zijn. Hallo! Mag ik dat zelf misschien bepalen? En kan daar niet even over gebeld worden om dat te bespreken? En heb ik zelf sowieso wel een keus om mijn zes jaar oude auto door zo’n niet werkend knopje niet te laten goedkeuren?!? Communiceren, mensen! Het is zo makkelijk, maar persoonlijk contact is blijkbaar zó moeilijk. Het had zelfs per mail, sms of whatsapp gekund als je iemand niet persoonlijk durft te spreken…

Wachten bij de kassa

Zoals zo vaak bij deze supermarkt, waarvan ik de naam niet zal noemen, maar waarvan de naam begint met een A, vier letters heeft en van Duitse oorsprong is, staat er weer een zeer lange rij bij één geopende kassa. Een tweede winkelmedewerker komt aangelopen, maar loopt door naar buiten en gaat doodleuk voor het raam staan roken en bellen. Dat zorgt natuurlijk voor opmerkingen en verbazing. Als de medewerker klaar is met roken en bellen en weer naar binnen komt, loopt hij niet naar een kassa, maar verdwijnt in een ruimte aan de zijkant van het pand. Nu wordt het één van de wachtenden te veel en deze maakt een opmerking over de lange rij en het niet gebruiken van een tweede kassa. “O, dat kan niet. De andere kassa heeft een storing”, zegt de kassamedewerker. Een kwestie van beperkt of eigenlijk niet communiceren. Meer duidelijkheid in de vorm van een bordje of zo was een simpele optie. “Kassa buiten gebruik ivm storing” of zoiets. Dat scheelt een hoop irritatie en onbegrip.

Wat is nou de prijs?

Ik was op zoek naar een usb-stick met niet teveel geheugencapaciteit en voor een leuke prijs. Bij deze electronica-store hadden ze dat wel. Alleen: wat was nou de prijs?  Ik vond een stick van 32 Gb en een bordje met een prijs, maar ik kon nergens bepalen of de prijs ook bij deze usb-stick hoorde. De prijs was OK, dus ik naam de stick mee. Bij de kassa zag ik nog een andere stick hangen, van 16 Gb. Dat zou al meer dan genoeg zijn voor mijn data, dus ik nam die ook mee, ervan uit gaande dat die stick goedkoper zou zijn dan de grotere versie. Bij de kassa toch eerst maar even de prijzen gevraagd. De 16 Gb stick was 9,95 euro. Hm, op zich een redelijke prijs, maar de stick van 32 Gb hing bij het bordje met een lagere prijs. Dat zal dus niet meevallen. “Deze kost…. 8,95. Huh, die is goedkoper. Dan weet ik wel welke u kiest.”, zegt de verkoopmedewerkster. Ja, dat weet ik ook. De stick van 32Gb biedt dubbel zoveel opslagcapaciteit voor minder geld. Zal wel een foutje zijn, maar ik kan er niet mee zitten. Gauw afrekenen voordat de prijs weer wordt aangepast.
Al zet je alleen maar de opslagcapaciteit naast de merknaam op het prijsbordje, dat zou een hoop duidelijkheid scheppen. Al zou de prijs dan weer voor verwarring zorgen. Een geval van beperkt communiceren, want een prijsbordje met onduidelijke codes die niet zijn terug te vinden op de verpakking van het artikel werkt niet.

Plaats een reactie