Het kan zomaar gebeuren…

Een paar maanden terug was er een dodelijk ongeval, net buiten mijn wijk. Een fietser en een motorrijder waren op elkaar gebotst en beide overleefden die botsing niet. Het gebeurde op een overzichtelijke weg, op een mijns inziens overzichtelijk punt. En toch ging het mis. Ik heb er lang over nagedacht hoe dit kon gebeuren. Totdat ik misschien wel een bijna-soortgelijke situatie meemaakte, waarbij het ook zomaar mis kon gaan.

Focus

Ik had net boodschappen gedaan bij winkelcentrum De Lely, was net het parkeerterrein afgereden en ging richting de drukke weg. Van de overkant was een fietser bezig de weg over te steken. Hij was inmiddels halverwege en bleef in de tussenberm staan. Hij zag mij aankomen en wachtte af wat ik ging doen. Ik stopte uiteraard, want op zaterdagmiddag is het nogal druk op de hoofdweg. Er kwamen ook wat auto’s aangereden, dus ik kón niet eens verder rijden. De man, eind zestig schat ik, was helemaal gefocust op mij en mijn auto en vergat de rest. Dus toen hij zag dat ik niet afsloeg om de drukke weg op te rijden, dacht hij dat hij gewoon kon oversteken. Sterker nog: hij dacht het niet alleen, hij deed het ook. Zonder ook maar enigszins te letten op de drukke weg. Want daar, op die drukke weg, kwam een flinke personenauto met een aardige vaart aangereden. De bestuurder had waarschijnlijk wel gezien dat de fietser stilstond, dus had niet geremd en was gewoon in volle vaart doorgereden. De fietser maakte echter aanstalten om verder te rijden, reed ook een stukje de weg op, maar werd gestopt door het feit dat er ‘plots’ een auto langs zijn neus scheerde. Werkelijk waar, daar zat nog geen vijf centimeter tussen! Hij werd waarschijnlijk net op tijd gewaarschuwd door de luchtverplaatsing die de auto veroorzaakte, want de auto zelf heeft hij nooit gezien.

Deze man kwam er dus wonderwel zonder schrammetje mee weg, maar het gaf voor mij wel aan hoe snel iets zomaar fout kan gaan. En soms op plekken waar je dat totaal niet verwacht.

Plaats een reactie