Waar maak ik me druk om? (2)

Er waren de afgelopen weken weer een paar voor mij opvallende, alledaagse dingen. Dingen waar ik een mening over heb en me misschien wel te druk om maak.

Afmaken die hap!

Laatst was er een hond die een meisje had aangevallen en haar flink had verwond. De hond werd daarop onmiddellijk afgemaakt. Is blijkbaar heel normaal, want ja, het is maar een hond. Of preciezer nog: het is maar een dier. Maar wat nou als we het eens iets anders aanpakken? Wat mij betreft zijn er namelijk nog twee andere mogelijkheden om deze situatie netjes op te lossen: niet de hond maar het baasje ervoor laten boeten. Die heeft ten slotte de hond niet goed opgevoed, iets wat je de hond niet kwalijk kan nemen. Je kunt het baasje dus letterlijk beboeten wegens slechte opvoeding. Bijvoorbeeld in de vorm van het betalen van de behandeling van het meisje plus een schadevergoeding voor de schrik en de pijn. Of je kunt het báásje afmaken, omdat hij niet de baas is over zijn hond en dus direct verantwoordelijk is voor het verwonden van het meisje. Het zal wel weer ontzettend gek zijn wat ik denk. Want een dier is ‘maar’ een dier en de mens is onaantastbaar.

Jean Mineur

Een maandkaart voor de bioscoop: ik heb hem nu enkele maanden. Hartstikke leuk natuurlijk, maar het schept toch verplichtingen. Als je een maand niet gaat heb je 21 euro voor niks betaald. Maar als je minimaal tweemaal per maand gaat heb je je maandbedrag er al uit. Dus ga je naar films die je normaal gesproken niet interessant genoeg vindt, maar nu wel gedwongen wordt het leuk te vinden. Dat zorgt soms voor verrassende bezoeken, want de film blijkt eigenlijk bijzonder (goed) te zijn. Eén nadeel is er wel: als je op tijd komt – en dat moet je eigenlijk wel, anders zijn de deuren van de zaal reeds gesloten – ben je veroordeeld tot het kijken naar reclame. En ook dát is nog niet eens zo erg, maar die filmpjes van Jean Mineur wél…
Jean Mineur mediavision is de grootste bioscoopreclame-exploitant van Nederland. Bekend van het mannetje genaamd ‘Petit Mineur’ en het tenenkrommend slechte logo, waarbij de bedrijfsnaam niet netjes in het midden stond. Gelukkig zijn dit logo en het mannetje vervangen door een moderner filmpje. Nou ja, gelukkig… het is er wat mij betreft nauwelijks beter op geworden. Petit Mineur en het logo hebben (tijdelijk?) plaatsgemaakt voor een bioscoopzaal waarin een aantal personen verandert in getekende gedrochten die samen de naam Jean Mineur vormen. Wauw! Men is er volgens mij erg trots op, maar ík zou bijna weer gaan terug verlangen naar het kleine mannetje en zijn lelijke logo…

Lol met je kleinkind

Een vierkante meter was de ruimte. Meer niet. Hij bleef hierbinnen, wel 20 minuten lang. Niet dat er niet meer ruimte was hoor, want die was er in overvloed. En al die tijd maar oog hebben voor één ding. Er had dus heel goed iets kunnen gebeuren, hij zou dan veel te laat zijn. Want hij bleef maar hangen daar, soms leunend op de rand van de glijbaan.
Mijn buurman is opa. Hij is enkele jaren ouder dan ik, schat hem op midden 50. Maar dus net zo verknocht aan dat stomme apparaat als vele anderen. En ondanks dat hij gezellig met zijn kleinzoon van een jaar of drie naar de speeltuin was gegaan, schonk haar maar aan één ding aandacht: zijn smartphone. Blijkbaar is samenzijn met zijn kleinzoon lang niet zo leuk als al die al dan niet noodzakelijke informatie die uit dat zakcomputertje komt. Want hoe hard de kleine jongen ook schreeuwde, aan zijn broek trok of voor zijn voeten ging liggen, opa was niet los te rukken van het schermpje.
Ik vind mijn buurman écht een aardige vent, maar soms zou ik hem wel willen slaan…

 

Plaats een reactie